• De CO2-uitstoot van China bleef in het derde kwartaal van 2025 gelijk ten opzichte van een jaar eerder, wat neerkomt op 18 maanden van stagnatie of daling.
• Hernieuwbare energiebronnen voldeden aan bijna 90% van de stijgende vraag naar elektriciteit en compenseerden daarmee het gebruik van steenkool.
• De groei in de chemische sector voorkwam een ​​bredere daling van de totale emissies.

Stabiliteit in Chinese koolstofuitstoot duurt voort tot 2025

De CO2-uitstoot in China bleef in het derde kwartaal gelijk op jaarbasis. Daarmee is een periode van 18 maanden met stabiele of dalende emissies verlengd, zo blijkt uit een analyse van Lauri Myllyvirta van het Centre for Research on Energy and Clean Air (CREA) voor Carbon Brief.

De gegevens wijzen erop dat 's werelds grootste uitstoter mogelijk een nieuwe fase van structurele ontkoppeling tussen economische groei en CO2-uitstoot ingaat. Deze trend, die in maart 2024 begon, suggereert dat de totale CO2-uitstoot in 2025 zou kunnen dalen, mits er geen scherpe opleving van de energievraag aan het einde van het jaar plaatsvindt.

De bevindingen volgen op een stijging van de uitstoot met 0.8% in 2024, grotendeels toe te schrijven aan het economisch herstel na de pandemie. Gezien de stabiliteit van dit jaar vragen analisten zich nu af of de langverwachte emissieplafond van China voor 2030 eerder dan verwacht kan worden ingevoerd.

Beleidsverbintenissen en internationale positionering

Peking bevestigde in september zijn belofte om de CO2-uitstoot in 2030 te maximaliseren en deze in 2035 met 7-10% te verminderen ten opzichte van die toekomstige piek. Hoewel de doelstelling door internationale collega's als bescheiden werd omschreven – de EU-klimaatcommissaris noemde de doelstelling "teleurstellend", markeerde deze stap China's eerste kwantitatieve toezegging om de uitstoot na het piekjaar te verminderen.

Het beleid komt op een moment dat de geopolitieke dynamiek verandert. Nu de VS de klimaatdiplomatie onder president Donald Trump terugschroeft, probeert China zich te profileren als een stabiliserende factor in het wereldwijde klimaatbeleid. Deze positie zal naar verwachting een prominente rol spelen tijdens de VN-klimaattop COP30 in Brazilië, die momenteel aan de gang is. Daar richten internationale onderhandelaars zich op het afstemmen van nationale trajecten op de 1.5°C-doelstelling van het Klimaatakkoord van Parijs.

Hernieuwbare energiebronnen domineren de groei van de energievoorziening

Gegevens uit de energiesector uit het derde kwartaal laten zien dat hernieuwbare energiebronnen een groot deel van de groeiende vraag naar elektriciteit in China voor hun rekening namen. De totale vraag groeide met 6.1% op jaarbasis, maar de emissies in de energiesector bleven gelijk, aangezien wind-, zonne-, water- en kernenergie ongeveer 90% van die toenemende vraag voorzagen.

Aardgas nam ook een klein deel van de energiemix toe, waardoor het aandeel van steenkool verder afnam – een ontwikkeling die past bij China's aanhoudende verschuiving naar koolstofarme energiesystemen. De transportgerelateerde emissies daalden met 5%, dankzij de snelle adoptie van elektrische voertuigen en een lager brandstofverbruik.

GERELATEERD ARTIKEL: China herziet groene taxonomie om financiering voor energietransitie te vergroten

Industriële groei compenseert winsten

Ondanks de winst in schone energie bleef de groei in de chemische sector de vooruitgang elders tenietdoen. De plasticproductie groeide tussen januari en september met 12% op jaarbasis, aangewakkerd door de stijgende binnenlandse vraag naar verpakkingsmaterialen voor e-commerce en voedselbezorging.

De drang van Peking om de binnenlandse polyethyleenproductie te verhogen – deels als reactie op de handelsspanningen met de Verenigde Staten – heeft dit effect versterkt. De overheid heeft raffinaderijen ook aangemoedigd om meer productie om te zetten in chemische grondstoffen, waarmee de structurele daling van de vraag naar transportbrandstoffen als gevolg van de overstap naar elektrische voertuigen wordt gecompenseerd.

Hoewel deze heroriëntatie de industriële veerkracht ondersteunt, geeft het aanleiding tot bezorgdheid over de koolstofintensiteit van de Chinese productie. Chemische en petrochemische industrie is nu verantwoordelijk voor een groeiend deel van de emissies, terwijl de zware industrie en de energieopwekking steeds koolstofarmer worden.

Implicaties voor de mondiale klimaatstrategie

Voor wereldwijde klimaatbeleidsmakers en investeerders biedt China's 18-maanden durende plateau zowel optimisme als voorzichtigheid. Enerzijds benadrukken de gegevens de omvang van de inzet van hernieuwbare energiebronnen en de winst op het gebied van energie-efficiëntie die haalbaar is via gecentraliseerde planning en door de staat gesteunde investeringen. Anderzijds onderstrepen ze de complexiteit van het handhaven van nationale emissiereducties in een economie die nog steeds verankerd is in koolstofrijke industriële sectoren.

Terwijl de COP30-onderhandelaars de voortgang richting wereldwijde netto-nuldoelstellingen beoordelen, zal China's koers cruciaal blijven. Als de huidige trend zich tot 2026 voortzet, suggereren analisten dat het land zijn emissiepiek eerder zou kunnen bereiken dan de doelstelling voor 2030 – wat mogelijk de wereldwijde CO2-prognoses en het tempo van investeringen in schone technologieën in Azië zou kunnen beïnvloeden.

Voor beleggers is het beeld steeds genuanceerder: stabiele emissies gecombineerd met snelle groei in de energietransitie wijzen op beleidscontinuïteit op korte termijn, maar ook op aanhoudende volatiliteit in industriële emissies. De volgende test zal zijn of China deze stagnatie kan omzetten in een aanhoudende neerwaartse trend en tegelijkertijd de economische dynamiek kan behouden.

Volg ESG Nieuws op LinkedIn